ครั้งหนึ่งคุณแม่พาไปเดินเที่ยวงานวัดหลวงพ่อองค์ตื้อ ที่ อ.ท่าบ่อ หนองคาย ในวัย 5 ขวบตอนนั้น เด็กชายหม่ำร้องอยากได้พิณโปร่งตัวน้อยราคาไม่กี่ร้อยบาท แต่คุณแม่ไม่มีสตังค์ที่จะซื้อได้ เวลาผ่านล่วงเลยจนเด็กชายหม่ำเรียนชั้น ป. 2 มีอยู่มาวันหนึ่ง คุณแม่ได้ยินเสียงกีตาร์ (ของเพื่อนพี่สาวที่เอามาเล่นด้วยกันที่บ้าน) แต่เป็นเสียงดีดกีตาร์เลียนแบบลายพิณอีสาน จึงมั่นใจอย่างแน่นอนว่าลูกชาย-เด็กชายหม่ำจริงจังกับพิณอีสาน #แม่นคักคัก
เพราะเห็นเด็กชายหม่ำเอาจริงเอาจังและฝึกฝนการเล่นด้วยตนเองจากยูทูป คุณแม่ตัดสินใจซื้อพิณโปร่งให้เด็กชายหม่ำ และเป็นเรื่องที่ดีมากที่ลูกชายใช้โทรศัพท์ในทางที่ดีมีประโยชน์ มากกว่าการติดเล่นเกม เด็กชายหม่ำหัดเล่นพิณตามยูทูปตามประสาเด็ก ป.2 ป.3 เมื่อมีคนรู้จักของคุณแม่เอาพิณไฟฟ้ามาขายให้ในราคา 700-บาท เด็กชายหม่ำจึงได้เล่นและฝึกฝนฝีมือเพิ่มมากขึ้น ช่วงปลายชั้น ป.3 งานกาชาดจังหวัดหนองคาย คุณแม่ถามว่า “ไปเล่นเปิดหมวกมั๊ยครับ” เด็กชายหม่ำตอบแบบไม่ลังเล “ไปครับ” จากนั้นเป็นต้นมา เด็กชายหม่ำจะไปเปิดหมวกแสดงความสามารถในพิณอีสานและมีรายได้เล็กๆ น้อยๆ มาช่วยคุณแม่
พิณไฟฟ้าตัวเดิมซึ่งเป็นพิณเก่าเสียงไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ โชคชะตาฟ้าลิขิตทำให้เด็กชายหม่ำได้มาเป็นกัลยาณมิตรกัน มูลนิธิฯ จึงได้มอบพิณตัวใหม่ ผลิตขึ้นใหม่โดยครูพิณผู้ชำนาญการ #ครูเบียร์เซกา ให้กับเด็กชายหม่ำไว้เป็นเครื่องมือในการพัฒนาชีวิต.. ตลอดไป
